การปิดเส้นเสียง (adduction)
การเคลื่อนเส้นเสียงเข้าหาแนวกึ่งกลางเพื่อปิด ซึ่งจำเป็นเพื่อให้เส้นเสียงสั่นได้ ดูเพิ่ม: กล้ามเนื้อห้ามัดที่กำหนดโน้ตของคุณ
ฮาร์มอนิก
ความถี่แต่ละตัวที่เป็นพหุคูณพอดีของโน้ตพื้นฐาน ซึ่งดังไปพร้อมกับโน้ตนั้นและให้เนื้อเสียงกับความสดใส ดูเพิ่ม: ฮาร์มอนิก: ลายนิ้วมือของเสียงคุณ
เบลติง (belting)
เทคนิคการใช้พลังในโซนสูง โดยอาศัยการปรับการกำทอนตัวแรกของช่องทางเดินเสียง ดูเพิ่ม: ฟอร์แมนต์: ทำไมโน้ตเดียวกันจึงฟังต่างกันในแต่ละปาก
ความสดใสของเสียง
ความรู้สึกถึงการพุ่งและความชัดเจนของเสียง ซึ่งมาจากฮาร์มอนิกสูงเป็นหลัก (เหนือราว ~2 kHz) ดูเพิ่ม: ฮาร์มอนิก: ลายนิ้วมือของเสียงคุณ
ไครโคไทรอยด์ (CT)
กล้ามเนื้อของกล่องเสียงที่ยืดและทำให้เส้นเสียงบางลง มีบทบาทเด่นในเสียงศีรษะ ดูเพิ่ม: กล้ามเนื้อห้ามัดที่กำหนดโน้ตของคุณ
การดันเสียง
การฝืนใช้เสียงอกเกินโซนตามธรรมชาติของมัน ด้วยแรงดันลมที่มากเกินไป ขณะข้ามปัสซัจโจ
พลังงาน (ทางอะคูสติก)
ความเข้มของความถี่หนึ่ง ณ ขณะหนึ่ง ตามที่แสดงในสเปกโตรแกรม ดูเพิ่ม: สเปกโตรแกรมเห็นอะไรที่หูของคุณไม่ได้ยิน
สเปกโตรแกรม
ภาพแทนของเสียงตามเวลา แกนนอน = เวลา แกนตั้ง = ความถี่ สี = พลังงาน ดูเพิ่ม: สเปกโตรแกรมเห็นอะไรที่หูของคุณไม่ได้ยิน
สเปกตรัม
ชุดของความถี่ทั้งหมดที่มีอยู่ในเสียงหนึ่ง พร้อมความเข้มสัมพัทธ์ของแต่ละความถี่ ดูเพิ่ม: ฮาร์มอนิก: ลายนิ้วมือของเสียงคุณ
ตัวกรอง
ช่องทางเดินเสียง คือส่วนของเสียงที่ปั้นแต่งเสียงจากแหล่งกำเนิดด้วยการกำทอนตามธรรมชาติของมัน ดูเพิ่ม: เสียงของคุณคือกีตาร์ที่อยู่ในทรัมเป็ต
ฟลิป (flip)
การกระโดดฉับพลันไปยังรีจิสเตอร์ที่เบากว่า (เสียงศีรษะหรือเสียงฟอลเซตโต) ขณะข้ามปัสซัจโจ แทนที่จะผสมเสียงอย่างค่อยเป็นค่อยไป
ฟอร์แมนต์
การกำทอนของช่องทางเดินเสียงที่ขยายช่วงความถี่เฉพาะช่วงหนึ่งขึ้นเองตามธรรมชาติ ดูเพิ่ม: ฟอร์แมนต์: ทำไมโน้ตเดียวกันจึงฟังต่างกันในแต่ละปาก
ความถี่
จำนวนการสั่นต่อวินาทีของคลื่นเสียง เป็นตัวกำหนดระดับเสียงที่เรารับรู้เป็นตัวโน้ต ดูเพิ่ม: สเปกโตรแกรมเห็นอะไรที่หูของคุณไม่ได้ยิน
ความถี่พื้นฐาน
ความถี่ต่ำสุดของโน้ต ซึ่งหูระบุว่าเป็น “ระดับเสียง” ที่ร้อง ดูเพิ่ม: ฮาร์มอนิก: ลายนิ้วมือของเสียงคุณ
แหล่งกำเนิด
ต้นกำเนิดของเสียงร้อง คือการสั่นของเส้นเสียงเมื่อลมผ่าน ดูเพิ่ม: เสียงของคุณคือกีตาร์ที่อยู่ในทรัมเป็ต
กล่องเสียง
อวัยวะที่อยู่ด้านหน้าของลำคอ เป็นที่อยู่ของเส้นเสียง ดูเพิ่ม: กล้ามเนื้อห้ามัดที่กำหนดโน้ตของคุณ
ปัสซัจโจ (passaggio)
โซนเปลี่ยนผ่านระหว่างรีจิสเตอร์เสียง ซึ่งสมดุลของกล้ามเนื้อที่ประคองโน้ตไว้เปลี่ยนไป ดูเพิ่ม: กล้ามเนื้อห้ามัดที่กำหนดโน้ตของคุณ
รีจิสเตอร์เสียง
“โซน” แต่ละแบบของพฤติกรรมเสียง (อก ศีรษะ ผสม) ตามกล้ามเนื้อที่มีบทบาทเด่นในการสั่นของเส้นเสียง ดูเพิ่ม: กล้ามเนื้อห้ามัดที่กำหนดโน้ตของคุณ
สัญญาณรบกวน (ทางอะคูสติก)
พลังงานเสียงที่ไม่มีโครงสร้างฮาร์มอนิกที่เป็นระเบียบ เช่น ลมที่เล็ดลอดออกไปโดยไม่กลายเป็นการสั่นที่สม่ำเสมอ ดูเพิ่ม: สเปกโตรแกรมเห็นอะไรที่หูของคุณไม่ได้ยิน
Singer’s formant
กลุ่มการกำทอนช่วงความถี่สูง (ราว 2.5–3.5 kHz) ที่เป็นลักษณะเด่นของเทคนิคการร้องคลาสสิก ซึ่งทำให้เสียงพุ่งข้ามวงออร์เคสตราได้ ดูเพิ่ม: ฟอร์แมนต์: ทำไมโน้ตเดียวกันจึงฟังต่างกันในแต่ละปาก
เส้นเสียง (vocal folds)
เนื้อเยื่อสองแผ่นภายในกล่องเสียงที่สั่นเมื่อลมผ่านและสร้างเสียงพูดและเสียงร้อง ดูเพิ่ม: กล้ามเนื้อห้ามัดที่กำหนดโน้ตของคุณ
สีเสียง (timbre)
“สี” ของเสียง สิ่งที่ทำให้แยกเสียงหนึ่งออกจากอีกเสียงหนึ่งได้ แม้จะร้องโน้ตเดียวกัน ดูเพิ่ม: เสียงของคุณคือกีตาร์ที่อยู่ในทรัมเป็ต
ไทรอะรีทีนอยด์ (TA)
กล้ามเนื้อของกล่องเสียงที่เป็นตัวเนื้อของเส้นเสียง เมื่อหดตัวจะทำให้เส้นเสียงหนาขึ้น และมีบทบาทเด่นในเสียงอก ดูเพิ่ม: กล้ามเนื้อห้ามัดที่กำหนดโน้ตของคุณ
ช่องทางเดินเสียง
คอหอย ปาก และโพรงจมูกรวมกัน ซึ่งเสียงเดินทางผ่านก่อนออกสู่ภายนอก ดูเพิ่ม: ฟอร์แมนต์: ทำไมโน้ตเดียวกันจึงฟังต่างกันในแต่ละปาก
ทแวง (twang)
รูปแบบของช่องทางเดินเสียงที่เสริมช่วง 2–4 kHz ให้เสียงสดใสและพุ่งไกลมาก ดูเพิ่ม: ฟอร์แมนต์: ทำไมโน้ตเดียวกันจึงฟังต่างกันในแต่ละปาก
วิบราโต
การแกว่งของความถี่อย่างสม่ำเสมอเป็นจังหวะในโน้ตที่ลากยาว ดูเพิ่ม: สเปกโตรแกรมเห็นอะไรที่หูของคุณไม่ได้ยิน
เสียงผสม (mix)
สมดุลที่ค่อยเป็นค่อยไประหว่างรีจิสเตอร์ขณะข้ามปัสซัจโจ โดยไม่มีการกระโดดฉับพลันจากรีจิสเตอร์หนึ่งไปอีกรีจิสเตอร์หนึ่ง ดูเพิ่ม: กล้ามเนื้อห้ามัดที่กำหนดโน้ตของคุณ
